ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Πόσα οφείλουμε ως Ελληνες και ως Ευρωπαίοι στους δύο ισαποστόλους:

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για SFANTI CONSTANTIN SI ELENA
Πόσα οφείλουμε ως Ελληνες και ως Ευρωπαίοι στους δύο ισαποστόλους: τον αγιο Κωνσταντίνο και τη μητέρα του, την αγία Ελένη.

 Οι δύο άγιοι πρωταγωνίστησαν σε κοσμοϊστορικά γεγονότα, τα οποία άλλαξαν την πορεία του Γένους και ολοκλήρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος υπέγραψε το Διάταγμα των Μεδιολάνων το έτος 313, το οποίο καθιέρωνε την ανεξιθρησκία. Ετσι έπαυσαν οι φοβεροί διωγμοί κατά των Χριστιανών. Ο άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από την Παλιά Ρώμη στη Νέα Ρώμη, από τη λατινόφωνη Δύση στην ελληνόφωνη Ανατολή. Το Βυζάντιο, η αρχαία αποικία των Μεγαρέων, έμεινε στην Ιστορία ως Κωνσταντινούπολις, η πόλις του αγίου Κωνσταντίνου.

  Ο Κωνσταντίνος συνεκάλεσε στη Νίκαια την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε την αίρεση του Αρείου. Αν και δεν είχε βαπτιστεί ακόμη, παρακολούθησε τις εργασίες και άκουσε με προσοχή τις ομιλίες των Θεοφόρων Πατέρων. Ο άγιος Κωνσταντίνος καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας νόμους με χριστιανικό περιεχόμενο.

  Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η τήρηση της αργίας της Κυριακής, την οποία κακώς επιχειρούν σήμερα να καταργήσουν οι δανειστές μας.
  Η αγία Ελένη, με την υποστήριξη του υιού της, ταξίδεψε σε ηλικία περίπου 80 ετών στα Ιεροσόλυμα και βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Στην επιστροφή της ευλόγησε την ελληνική Μεγαλόνησο Κύπρο, όπου ίδρυσε τη Μονή Σταυροβουνίου. 

Οι ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης δεν συγχώρησαν στον Κωνσταντίνο τη συμβολή του στην εδραίωση του χριστιανισμού. Συνέγραψαν κείμενα γεμάτα ανακρίβειες και συκοφαντίες εναντίον του. Αυτά αναπαράγουν στην εποχή μας ελάχιστοι φανατικοί νεοπαγανιστές. Αλλά ο σεβασμός των ορθοδόξων στον άγιο Κωνσταντίνο δεν κλονίζεται.

 Ο Ελληνισμός από την πρώτη στιγμή τίμησε και θαύμασε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, ο οποίος ίδρυσε την ελληνορθόδοξη αυτοκρατορία. Το κράτος της Ρωμανίας (Βυζαντινή Αυτοκρατορία) με τις προσευχές του αγίου άντεξε επί 1.100 χρόνια αγωνιζόμενο κατά πολυαρίθμων επιδρομέων. Διαφύλαξε την ορθόδοξη πίστη, την ελληνική γλώσσα και την παιδεία, και τη ρωμαϊκή νομική και πολιτειακή συγκρότηση. 

 Στη συνείδηση του Ελληνισμού ο άγιος Κωνσταντίνος είναι «δικός μας». Το 1237 ο αυτοκράτωρ της Νίκαιας Ιωάννης Βατάτζης έγραφε προς τον Πάπα ότι ο άγιος Κωνσταντίνος έδωσε την Κωνσταντινούπολη στο Γένος των Ελλήνων. Και γύρω στο 1600 οι Ελληνες κληρικοί, που μετείχαν στην εξέγερση του επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου Φιλοσόφου, ζητούσαν βοήθεια από τους δυτικούς ηγεμόνες με το επιχείρημα: «Μάς οφείλετε πολλά, διότι δικός μας είναι ο άγιος Κωνσταντίνος»! Φλουρί κωνσταντινάτο φορούμε στα παιδιά μας και παίρνουμε δύναμη από τους αγίους μας.

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός επιστήμων

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ

Γρηγορίου πρεσβυτέρου Καισαρείας,
Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul constantin sinod ecumenic
Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, συμβάλλοντας από την αρχή στην Σύνοδο με την θερμότητα της πίστεως, και απευθύνοντας στους πατέρες λόγους ειρηνικούς, ως φιλοπάτωρ υιός, είπε:

 «Εμπρός, πατέρες, με κάθε επιμέλεια να μελετήσουμε την οριοθέτηση και αποσαφήνιση της αληθείας μέσα από τις προφητικές προρρήσεις και τις αποστολικές παραδόσεις, μακριά από κάθε μισαδελφία και κακοδοξία. Διότι θα ήταν φοβερό, μετά την κατάλυση της πολυθέου ασεβείας και την κατάπαυση των εμφυλίων πολέμων, να πολεμούμε μεταξύ μας οι πιστοί όχι με ξίφη, αλλά με δόγματα∙ και να προσπαθούμε την ευαγγελική διδασκαλία, η οποία είναι καλή και απλή, αφού βασίζεται στην δύναμη των έργων και όχι των λόγων, να την ανατρέψομε ασχολούμενοι διανοητικώς και αναζητώντας ρητορικά σχήματα. 
 Ας επιληφθούμε λοιπόν της συζητήσεως, αναθέτοντας την αποκάλυψη της αληθείας για το θέμα που μας απασχολεί στον Θεό και Πατέρα και στον μονογενή Υιό του Πατρός και στο ζωοποιό Πνεύμα. 
Κι εμείς πρόθυμα θα είμεθα εδώ στην διάθεσή σας, συμμετέχοντας στους αγώνες σας, έως ότου φανερωθεί πλήρως η αλήθεια. Επειδή πιστεύομε πως θα ευτυχήσομε να έχομε και την επιφοίτηση του ζωοποιού Πνεύματος, με την οποία θα βεβαιωθεί η σωτήριος πίστις μας, απαλλαγμένη από κάθε αιρετική κακοδοξία και θεωρία και αμέτοχος από κάθε λανθασμένη ως προς το Θείον έννοια».

Όταν δε η Αγία Σύνοδος των 318 αγίων πατέρων εκπλήρωσε τον σκοπό για τον οποίον συγκροτήθηκε, και οι άγιοι επείγοντο να επιστρέψουν, ο Κωνσταντίνος τους εκάλεσε σε κοινή τράπεζα και τους απηύθυνε λόγους συμβουλευτικούς, θεράπευσε δε και τις ανάγκες των εκκλησιών τους, χαρίζοντας σε κάθε τόπο συσσίτια για τα νοσοκομεία και τα πτωχοτροφεία τους.

 Βλέποντας άλλους από αυτούς χωρίς οφθαλμούς, άλλους με παραλυμένα χέρια, άλλους κυρτωμένους από τους πολλούς ξυλοδαρμούς και άλλους να έχουν υποστεί το μαρτύριο της αποκοπής των γεννητικών οργάνων, και μαθαίνοντας ότι αυτά τους έμειναν από τα κτυπήματα που υπέστησαν κατά τους διωγμούς που είχαν καρτερικά υπομείνει ομολογώντας τον Χριστό, κατανύχθηκε πολύ και εκδήλωσε εμπράκτως την ευλάβειά του∙ προσκυνούσε τα σημάδια από τις πληγές των αθλοφόρων∙ ασπαζόταν τα παραλυμένα μέλη τους∙ στα κατεστραμμένα μέλη ήγγιζε άλλοτε τα μέλη του δικού του σώματος, άλλοτε την βασιλική πορφύρα, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπον αγιάζεται. Και στους εξωρυγμένους οφθαλμούς έφερνε τις κόρες των ιδικών του οφθαλμών, για να φωτισθούν από εκεί οι οφθαλμοί της ψυχής του.

Αφού με αυτόν τον τρόπο ασπάσθηκε τους αγίους, ξεκίνησε πάλι για τη νέα Ρώμη, αναγγέλοντας εκεί το ορθό κήρυγμα της πίστεως. Οι δε πανάγιοι πατέρες αντάμειψαν τον μεγαλειότατο με ευχαριστίες και ευλογίες.

Γρηγορίου πρεσβυτέρου Καισαρείας, Λόγος εἰς τους τιη΄ (318) θεοφόρους πατέρες και εἰς Κωνσταντῖνον τον εὐσεβέστατον Βασιλέα.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

«Εγώ δεν αλλάζω τον Χριστό για το κεφάλι μου!»


Αποτέλεσμα εικόνας για πόντος
Η γιαγιά η Ευγενία είχε δύο αδελφές, την Παρασκευή και την Σουμέλα.
Η Παρασκευή ήτο ωραία και την ξεχώρισε ένας Τούρκος αξιωματικός μαζί με τα παιδιά της, επτά τον αριθμό.
Την παρακάλεσε να αλλάξει θρησκεία, να ασπασθεί το Ισλάμ, και θα την έκανε γυναίκα του χαρίζοντας την ζωή των παιδιών της και την δική της. 
Και η Παρασκευή του απαντούσε σταθερά και αταλάντευτα:
 «Εγώ δεν αλλάζω τον Χριστό για το κεφάλι μου». Τέσσερις ώρες την περίμενε μήπως και αλλάξει γνώμη και, αφού δεν την έπεισε, έσφαξε τα παιδιά της στην ποδιά της και τελευταία έσφαξε και αυτή!...Η γιαγιά μας, απ᾽ ό,τι θυμάμαι, κάθε μέρα τις πρωινές ώρες μοιρολογούσε αυτούς πού άφησε πίσω στην πατρίδα τους, αλλά κυρίως την Παρασκευή εθρηνούσε.

Μοναχή Θηρεσία Παπαδοπούλου- Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ ό,τι άκουσα από τη γιαγιά μας την Πόντια Ευγενία (μητέρα του πατέρα μου) (από το περιοδικό Η Δράση μας) 

Άγιοι Νεομάρτυρες της περιοχής Σλομπόντσκαγια της Ουκρανίας(19 Μαίου)

Αποτέλεσμα εικόνας για СОБОР НОВОМУЧЕНИКОВ СЛОБОДСКОГО
Οι Άγιοι Νεομάρτυρες της περιοχής Σλομπόντσκαγια της Ουκρανίας, κοντά στο Χάρκωβ, είναι:

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Βαρσανούφιος, κατά κόσμον Βαλεντίνος Μιχαήλοβιτς Μάμτσιτς. Ήταν ιερομόναχος στη μονή του Τόλγκα, στην Επισκοπή του Γιαροσλάβλ, και μαρτύρησε το 1937.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός, κατά κόσμον Λέων Νικολάεβιτς Γιανκόβσκιυ, ο οποίος γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1897 στο Χάρκωβ και μαρτύρησε το 1938.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιάκωβος Ιβάνοβιτς Ρεντοζούμπωφ, πρωτοπρεσβύτερος, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Κούγκουεβ, στην επαρχία του Χάρκωβ, και μαρτύρησε το Δεκέμβριο του 1937.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Νικόλαος Μιχαήλοβιτς Ζαγκορόφασκιυ, πρωτοπρεσβύτερος, ο οποίος γεννήθηκε το 1872 στην πόλη Αχτύρκα, στην Επισκοπή του Χάρκωβ και μαρτύρησε το 1841.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Πέτρος Βερθολομέεβιτς Ντοροσένκο, πρωτοπρεσβύτερος, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Κούγκουεβ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωάννης Θέντοροφ, διάκονος της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Κρασνοκούτσκ, ο οποίος μαρτύρησε το 1941.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιλαρίων Νικολάεβιτς Ζούκωφ, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Καμπάνοβκα του Σταρομπέλσκ και μαρτύρησε τον Δεκέμβριο του 1937.

Αποτέλεσμα εικόνας για СОБОР НОВОМУЧЕНИКОВ СЛОБОДСКОГО
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Σέργιος Παύλοβιτς Ζίπουλιν, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1872 στην πόλη Μπέλσκ και μαρτύρησε το 1940.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Αντώνιος Αρτέμοβιτς Γκόρμπαν, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1866 στο χωριό Γκόρμπαν της επαρχίας Πολτάβα και μαρτύρησε το Νοέμβριο του 1937.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ιωάννης Βασίλεβιτς Τίμονωφ, διάκονος, ο οποίος γεννήθηκε

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ-Αργυρίου ή χρυσίου ουκ επεθύμησα

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για sfanti părinÅ£i intai sinodul ecumenic
 Ένα από τα ζητούμενα της εποχής μας, όπως και κάθε εποχής, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι το πρότυπο του ηγέτη. Οι άνθρωποι θέλουμε αυτούς προΐστανται σε κάθε έργο, είτε είναι πολιτικό, είτε κοινωνικό, είτε υλικό, είτε πνευματικό, να πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. 
Να είναι άνθρωποι προσφοράς. 
Να είναι αληθινοί. 
Να μην απέχουν οι λόγοι από τα έργα τους. 
Να είναι πρόθυμοι να οδηγήσουν τους άλλους στον δρόμο που ωφελεί. Κυρίως όμως οι ηγέτες καλούνται να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις. 
Να μην αναγκάζονται, αλλά να προβλέπουν
. Να μην έρχονται εκ των υστέρων να συμβιβαστούν με αυτό που δεν ήθελαν να δούνε, αλλά με σωφροσύνη να προχωρούν εκεί που χρειάζεται.
 Κυρίως όμως το στοιχείο της ανιδιοτέλειας τονίζεται από μία μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, αυτούς που δεν έχουν πολλά υλικά αγαθά, αυτούς που ζητούνε να υπάρχει ταπεινό φρόνημα στην ηγεσία, για να μπορεί να εμπνέει στην αλήθεια και την αγάπη.

  Ένα τέτοιο πρότυπο ηγέτη περιγράφει ο απόστολος Παύλος, εξ αφορμής της αναχώρησής του από την Έφεσο και της επιστροφής του στα Ιεροσόλυμα, καλεί τους πρεσβυτέρους της χριστιανικής κοινότητας και τους δίδει οδηγίες για την δική τους στάση ζωής. 
 Ο Παύλος τους λέει να μιμηθούν τον ίδιο. Σήμερα θα χαρακτηρίζαμε μία τέτοια προτροπή εγωιστική. Είναι γιατί δεν βλέπουμε την αλήθεια στην πορεία μας, αλλά ζητούμε να υποτιμήσουμε τους άλλους σε αυτό που κάνουν. Έτσι ,για να μην ελεγχόμαστε,κατακρίνουμε,ακόμη κι όταν διαπιστώνουμε ότι ο άλλος μπορεί να πει ότι σε κάποια ή σε πολλά θέματα λειτουργεί όπως θέλει ο Θεός. Αφού τους περιγράφει λοιπόν την διακονία του και τους προειδοποιεί για τους πειρασμούς που θα αντιμετωπίσουν, με τον ερχομό αιρετικών ανθρώπων και ψευδοπροφητών και ψευδοδιδασκάλων, οι οποίοι σαν λύκοι άγριοι θα θελήσουν να κατασπαράξουν το ποίμνιο, κάνει την εξής αναφορά: 
«Αργυρίου ή χρυσίου ή ιματισμού ουδενός επεθύμησα . αυτοί γινώσκετε ότι ταις χρείαις μου και τοις ούσι μετ’ εμού υπηρέτησαν αι χείρες αύται. Πάντα υπέδειξα υμίν ότι ούτω κοπιώντας δει αντιλαμβάνεσαι των ασθενούντων» (Πράξ. 20, 33-35). «Ασήμι ή χρυσάφι ή ιματισμό από κανέναν δε ζήτησα. Εσείς οι ίδιοι ξέρετε ότι για τις ανάγκες τις δικές μου και των συνοδών μου δούλεψαν αυτά εδώ τα χέρια. Με κάθε τρόπο σας έδωσα το παράδειγμα, ότι πρέπει να εργάζεστε έτσι σκληρά, για να μπορείτε να βοηθάτε αυτούς που έχουν ανάγκη». 
 Δεν είναι ότι δεν δικαιούνταν να συντηρείται από εκείνους τους οποίους

«Εμείς που μας βλέπεις στην δυστυχία και ταλαιπωρία και ξεριζωμένοι από τον τόπο και τα σπίτια μας, για αυτόν τον σταυρό τα υποφέρουμε»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΟς
.....Με την επανάσταση των Νεοτούρκων (Κεμάλ Ατατούρκ και ο αιμοχαρής Τοπάλ Οσμάν) έρχεται η καταστροφή του Πόντου και ἡ γενοκτονία των λαών των περιχώρων της Σαμψούντας...... 

... Μετά μας έφεραν έξω από μιά πόλη του Νότου. Είχαν στήσει σκηνές οι Καθολικοί και μπήκαμε μέσα. Το βράδυ έρχονται κάτι νοσοκόμες Καθολικές καί έγραφαν τα παιδιά μας να τα στείλουν στην Αμερική να σπουδάσουν. Και ἄλλα πολλά μας τάζανε. Σχεδόν όλες οι σκηνές που φιλοξενούσαν γυναικόπαιδα γράφτηκαν. 
Μόλις ήρθαν στην σκηνή μας, εγώ τους ρώτησα: 
«Τι πίστη έχετε;». 
Μου είπαν: «Χριστιανοί είμαστε». 
«Καλά, και πώς προσκυνάτε τον Χριστό;».
 Έκαναν τον σταυρό τους με την παλάμη, όπως οι Καθολικοί.
 Τότε την άρπαξα από το μανίκι της καί την έβγαλα έξω από την σκηνή μας, και θυμωμένη της είπα: «Εμείς που μας βλέπεις στην δυστυχία και ταλαιπωρία και ξεριζωμένοι από τον τόπο και τα σπίτια μας, για αυτόν τον σταυρό τα υποφέρουμε». Και έκανα τον σταυρό μου με τα τρία δάκτυλα του δεξιού χεριού μου. Και μετά σκέφτηκα, αυτές οι αιρετικές πέρασαν από όλες τις σκηνές. Πήρα τον Πρόδρομο, της συνυφάδας μου τον γιο. Ήταν σούρουπο. 
Με ένα αναμμένο δαδί επισκέφθηκα τις σκηνές καί ενημέρωσα όλους ότι αυτές είναι αιρετικές, απεσταλμένες του Πάπα, και έσβησαν τα παιδιά τους από τον κατάλογο. Και δεν δεχτήκαμε τα παιδιά μας να τα αναλάβουν, με την πρόφαση να τα μορφώσουν και κάνοντάς τα Καθολικούς. Είπα, ας γίνουν ό,τι γίνουνε και εμείς να ζήσωμε ή να πεθάνωμε.

Μοναχή Θηρεσία Παπαδοπούλου Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ ό,τι άκουσα από τη γιαγιά μας την Πόντια Ευγενία (μητέρα του πατέρα μου) (από το περιοδικό Η Δράση μας) 

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Η μνησικακία (Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος)

Αποτέλεσμα εικόνας για tinere de minte raului
 Μνησικακία σημαίνει κατάληξη του θυμού, φύλακας των αμαρτημάτων, μίσος της δικαιοσύνης, απώλεια των αρετών, δηλητήριο της ψυχής, σαράκι του νου, ντροπή της προσευχής, εκκοπή της δεήσεως, αποξένωση της αγάπης, καρφί μπηγμένο στην ψυχή, αίσθηση δυσάρεστη που αγαπιέται μέσα στη γλυκύτητα της πικρίας της, συνεχής αμαρτία, ανύστακτη παρανομία, διαρκής κακία.

Όποιος κατέπαυσε την οργή, αυτός φόνευσε τη μνησικακία, διότι για να γεννηθούν τέκνα πρέπει να ζει ο πατέρας.
Όποιος απέκτησε την αγάπη, έγινε ξένος της οργής. Εκείνος όμως που διατηρεί την έχθρα, συσσωρεύει στον εαυτό του άσκοπα ενοχλητικά βάρη.

Η τράπεζα και το γεύμα της αγάπης διαλύουν το μίσος, και τα ειλικρινή δώρα μαλακώνουν την οργισμένη ψυχή. Η απρόσεκτη συμπεριφορά κατά την τράπεζα είναι μητέρα της παρρησίας. Και από το παράθυρο της αγάπης κάνει την εμφάνισή της στην τράπεζα η γαστριμαργία.

Η μνησικακία βρίσκεται μακριά από τη φυσική και αυθόρμητη και στερεωμένη αγάπη. Σ’ αυτήν όμως την αγάπη πλησιάζει εύκολα η πορνεία, και βλέπεις στο περιστέρι να εισχωρεί ανεπαίσθητα η ψείρα.
Να μνησικακείς πολύ εναντίον των δαιμόνων και να εχθρεύεσαι πολύ και διαρκώς τη σάρκα σου. Η σάρκα είναι ένας αχάριστος και δόλιος φίλος, και όσο την περιποιείται κανείς, τόσο περισσότερο αυτή βλάπτει.

 Η μνησικακία γίνεται και ερμηνευτής των Γραφών, προσαρμόζοντας και εξηγώντας τα λόγια του Αγίου Πνεύματος κατά τις δικές της διαθέσεις. Ας την καταισχύνει όμως η προσευχή που μας παρέδωσε ο Ιησούς (το «Πάτερ ημών»), την οποία δεν μπορούμε να την πούμε όπως αυτός, εάν μνησικακούμε.
Αν δεν μπορείς, μολονότι πάλεψες πολύ, να διαλύσεις εντελώς το σκάνδαλο της μνησικακίας, δείξε στον εχθρό σου, έστω με λόγια, ότι μετανόησες. Έτσι θα

Περί υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια


π. Γεωργίου Χριστοδούλου 

 Όπως ήταν αναμενόμενο, θα ερχόταν σύντομα η στιγμή για την κοινωνία μας μέσω της Βουλής των Ελλήνων, η συζήτηση περί υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

 Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, αγαπά, αγκαλιάζει και σέβεται όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως χρώματος,εθνικότητας,διαφορετικότητας, θρησκείας και βαθμό αμαρτωλότητας.
 Προσωπικά γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που έλκονται από το ίδιο φύλο. Μάλιστα έρχονται, εξομολογούνται, συζητάμε και προσπαθούν να βελτιώσουν την πνευματική τους κατάσταση και να γνωρίσουν καλύτερα τον Θεό όπως και όλοι οι άνθρωποι, διότι «ουδείς αναμάρτητος». Τους αγαπώ πολύ.
Πάντοτε υπήρχε η ομοφυλοφυλία πάνω στη γη, όμως ποτέ δεν κατορθώθηκε να δημιουργηθεί ζωή μέσα από αυτήν. Αυτό από μόνο του θα πρέπει να μας προβληματίζει.

 Από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι σήμερα, η φυσική σαρκική ένωση του άνδρα και της γυναίκας συνδέεται στο νου μας με τη σύλληψη και τη γέννα. Έτσι τα έφτιαξε ο Θεός ως προς την δημιουργία της ανθρώπινης ζωής, τα σπερματοζωάρια να συναντούν τα ωάρια και να φτιάχνουν ανθρώπους.
Η αγάπη, η φροντίδα και η μέριμνα προς τα παιδιά, ειδικά εκείνα που φιλοξενούνται σε ιδρύματα για διαφόρους λόγους, είναι επιθυμητή απ’ όλους.

 Όμως τα συγκεκριμένα παιδιά, λόγω ορφάνιας, οικονομικών δυσκολιών των γονέων, παρατημένα πολλές φορές από προβληματικούς γονείς κτλ., είναι ήδη τραυματισμένα. Εδώ δεν τίθεται θέμα για τον χαρακτήρα ή την αγάπη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών που θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Τίθεται όμως το ερώτημα αν θα επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο η ψυχοσύνθεση και η κοινωνικότητα του παιδιού. Το παιδί θα ξέρει ότι οι δύο γονείς του το αγαπάνε αλλά θα αντιλαμβάνεται επίσης ότι το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται και μεγαλώνει δεν είναι το φυσιολογικό. Διότι άλλο είναι η προσωπική επιλογή του καθενός και άλλο το διαχρονικά φυσιολογικό πρότυπο οικογένειας.

 Αν θέλει κάποιος να βοηθήσει ουσιαστικά αυτά τα παιδιά, ξεκινώντας από τους βουλευτές που εμείς ψηφίζουμε(προσωπική άποψη) και έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν τους νόμους, θα μπορούσαν να μετατρέψουν αυτά τα ιδρύματα σε παιδικές παραδεισένιες οάσεις, αυξάνοντας το προσωπικό και χρηματοδοτώντας τα γενναιόδωρα. 

  Επίσης θα μπορούσαν να απλοποιήσουν τη διαδικασία υιοθεσίας έτσι ώστε να μην αποκαρδιώνονται δεκάδες ζευγάρια και οικογένειες που περιμένουν σε λίστες αναμονής ετών(δόξα τω Θεώ οι αιτήσεις των «υποψήφιων γονέων» στην Ελλάδα είναι ασυγκρίτως περισσότερες από τα παιδιά που φιλοξενούνται στα ιδρύματα). 
Όπως μου εξηγούσε και μια οικογένεια που φιλοξενούσε ένα ορφανό παιδάκι που τελικά έφυγε από την ζωή, λόγω του ότι η διαδικασία της υιοθεσίας μετά από τόσα χρόνια ήταν ακόμη στα χαρτιά, ούτε την κηδεία του δεν μπορούσαν να διαχειριστούν διότι δεν είχαν τα δικαιώματα νόμιμων γονέων.

Οι Αγίες Παρθενομάρτυρες Ιουλία, Τεκούσα, Αλεξανδρία, Κλαυδία, Φαεινή, Ευφρασία, Ματρώνα και Θεοδότη (+18 Μαίου)

Σχετική εικόνα

Αγίες Ιουλία, Τεκούσα, Αλεξανδρία, Κλαυδία, Φαεινή, Ευφρασία, Ματρώνα και Θεοδότη οι Παρθενομάρτυρες από την Άγκυρα της Γαλατίας και Θεόδοτος ο Μάρτυρας.
Αποτέλεσμα εικόνας για Анкирского и мцц. семи дев: Александры, Текусы, Клавдии, Фаины, Евфрасии, Матроны и Иулии
Η Αγία Μάρτυς Ιουλία Άγκυρας

 Κατάγονταν από την Άγκυρα της Γαλατίας, αφιερωμένες ολόψυχα στην υπηρεσία του Ευαγγελίου και ήταν από τις μεγαλύτερες υπηρέτριες και αθλήτριες της χριστιανικής πίστης.
Αποτέλεσμα εικόνας για Анкирского и мцц. семи дев: Александры, Текусы, Клавдии, Фаины, Евфрасии, Матроны и Иулии
Η Αγία Μάρτυς Αλεξάνδρα Άγκυρας

 Προθυμότατες πάντοτε στα έργα του ελέους και της φιλανθρωπίας, συνεργάζονταν συγχρόνως στο να ελκύουν είδωλολάτρισσες στους κόλπους της Εκκλησίας. Καταγγέλθηκαν για το έργο τους και αρνήθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Τότε παραδόθηκαν από τον άρχοντα Άγκυρας Θεότεκνο στους στρατιώτες για να τις διαφθείρουν.
Αποτέλεσμα εικόνας για Анкирского и мцц. семи дев: Александры, Текусы, Клавдии, Фаины, Евфрасии, Матроны и Иулии
Η Αγία Μάρτυς Κλαυδία Άγκυρας

Επειδή όμως, χάριτι Θεού, διαφυλάχτηκαν αγνές, όλες τις έπνιξαν στα βάθη της εκεί λίμνης.
Αποτέλεσμα εικόνας για Анкирского и мцц. семи дев: Александры, Текусы, Клавдии, Фаины, Евфрасии, Матроны и Иулии
Η Αγία Μάρτυς Φαεινή Άγκυρας

Ο Θεόδοτος (βλέπε και 7 Ιουνίου), του οποίου η θεία ήταν μία από τις Άγιες εκείνες γυναίκες, η Τεκούσα, ανέσυρε τη νύκτα τα λείψανα τους και τα έθαψε. Ανακαλύφθηκε όμως και επειδή δεν θέλησε ν' αρνηθεί τον Χριστό, τον αποκεφάλισαν μετά από πολλά βασανιστήρια. 
Αποτέλεσμα εικόνας για Анкирского и мцц. семи дев: Александры, Текусы, Клавдии, Фаины, Евфрасии, Матроны и Иулии
Και τον κάνει ακόμα αξιέπαινο το γεγονός ότι, ήταν οικογενειάρχης και άφηνε πίσω του χήρα και ορφανά.Εορτάζουν στις 18 Μαΐου

Πριν ανοίξεις το στόμα σου, προσευχήσου, για να μην κατακρίνεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για rugaciune pentru preot
 Αρκετοί είν' αυτοί που τους αρέσει να κρίνουν την Εκκλησία και να υπογραμμίζουν διάφορες αδυναμίες του κλήρου (των παπάδων). Στο παρόν δε γίνεται λόγος γι' αυτούς που κρίνοντας την Εκκλησία, τοποθετούν τους εαυτούς τους έξω απ' αυτήν: έχουμε άλλωστε Δημοκρατία κι ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει αυτό που πιστεύει.
Καλό βέβαια θα ήταν, όσοι ασκούν κριτική -όχι μόνο στην Εκκλησία αλλά στα πάντα- να γνωρίζουν τα θέματα απ' την καλή κι απ' την ανάποδη ώστε η θέση τους να έχει μια κάποια βαρύτητα.

Λόγος όμως γίνεται για 'κεινους που κρίνουν κι επικρίνουν τοποθετώντας συνάμα τους εαυτούς τους μες την Εκκλησία. Αυτούς δηλαδή που έρχονται στην Εκκλησία, που κοινωνούν, που έχουν μυστηριακή ζωή κι αγαπούν την Εκκλησία και το έργο της.
Εύκολα κανείς θα πει για τον παπά και θα τον κρίνει, για τον ψάλτη, για την αταξία μέσα στο ναό, για, για.. Συχνά, σε παρέες ευσεβών οι κουβέντες αρχίζουν και τελειώνουν στην κριτική περί της Εκκλησίας, τι δε πάει καλά, τι πρέπει να διορθωθεί, τι, τι, τι...

Θυμάμαι έναν παλιό παπά -απόφοιτο Δημοτικού- που 'λεγε: "όταν πας να κρίνεις, προσευχήσου δυο λεπτάκια πριν ανοίξεις το στόμα σου... Μετά; Μετά κρίνε όσο θες! Θα μπορέσεις να κρίνεις; Δε νομίζω... Θα σ' έχει τυλίξει η Θεία Χάρη"!

 Αν δεν μας αρέσει κάτι στην Εκκλησία, προτού το ψέξουμε, ας κάνουμε λιγάκι προσευχή. Άλλωστε, δεν κρίνουμε πολιτικούς. Μιλάμε για του Υψίστου λειτουργούς. Εμείς μπορεί να βλέπουμε τον παπά δυο ώρες κάθε Κυριακή. Ο παπάς όμως έχει και άλλες δουλειές που εμείς δε βλέπουμε: ...μπορεί κάθε μέρα να έχει συσσίτια, να διδάσκει σε σχολείο ή να εργάζεται για το γηροκομείο. Να διακονεί στο νοσοκομείο ή να εξομολογεί χωρίς σταματημό. Το λάθος να το λέμε. Το πρόβλημα είναι να μην επιβεβαιώνουμε τον εγωισμό μας. Οπότε, προτού ανοίξουμε το στόμα, να σιγοψιθυρίσουμε λιγάκι την ευχή... ο χρόνος της προσευχής σίγουρα και ποτέ δεν πάει χαμένος.
Θυμάμαι κι ένα παλιό Δεσπότη που 'λεγε επίσης: "αυτοί που μας κρίνουν γιατί δε στέλνουν τα παιδιά τους για παπάδες; Ίσως άμα γινότανε έτσι να μην επαναλάμβαναν τα ίδια δικά μας λάθη"...
Από το  facebook του αρχιμ. Ιάσωνος Κεσέν

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Τρεις Νέοι Άγιοι Μάρτυρες(Πατριαρχείο Σερβίας)

Sveti Grigorije i Vasilije Pećki
Τρεις νέες αγιοκατάταξεις έγιναν απο το Πατριαρχείο της Σερβίας κατά την συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της 4ης Μαίου 2018.Πρόκειται για τους Αγίους μάρτυρες:Γρηγόριο του Πεκίου,Βασίλειο του Πεκίου και Βασιλίκα(Rajičić)


Άγιος Γρηγόριος του Πεκίου ήταν μοναχός του Πατριαρχείου του Πεκίου.Μαρτύρησε όταν αρνήθηκε να εξισλαμιστεί.Στον τόπο του οι ευλαβείς χριστιανοί είχαν χτίσει ναό τον οποίον κατεδάφισαν οι άθεοι κομμουνιστές.Τότε βρέθηκαν και τα άγια λείψανά του.Η μνήμη του θα τιμάται στις 22 Ιανουαρίου/7 Φεβρουαρίου.


Άγιος Βασίλειος του Πεκίου έζησε τον 17ο αιώνα και ήταν φούρναρης στην πόλη αυτή.Επιχείρησε να απελευθερώσει την κόρη του την οποίαν είχαν απαγάγει οι Τούρκοι και προσπαθούσαν να την πείσουν να γίνει μουσουλμάνα και να απαρνηθεί τον Χριστό.Πέθανε έπειτα από φριχτά βασανιστήρια.Η μνήμη του θα τιμάται στις 29 Απριλίου/12 Μαίου.

Mučenica Bosiljka Rajičić
Αγία Βασιλίκα(Βασιλική-Bosiljka Rajičić) ήταν δεκαεπτά ετών όταν την απήγαγαν οι Τούκοι και προσπάθησαν με την βία να την εξισλαμίσουν.Δεν απαρνήθηκε τον Χριστό παρόλα τα βασανιστήρια και γι'αυτό την σκότωσαν.Δεν επέτρεψαν στους συγγενείς της να την κηδέψουν.
Η μνήμη της θα τιμάται στις 13/26 Οκτωβρίου

Ο Άγρυπνος....Παραμονή Αναλήψεως


 Νώντα Σκοπετέα 
Σχετική εικόνα
....Αρχές καλοκαιριού ήτανε κι ο Μπάρμπα-Λύσαντρος στα πρώτα του γεράματα ετοιμαζότανε από βραδύς για την μεγάλη μέρα που ξημέρωνε στον κόσμο . Δεν τα χε καταφέρει να βρει καμιά αγρυπνία να γίνεται για της Αναλήψεως. Άλλωστε η παλιά Εκκλησιά στην μεγάλη πλατεία πανηγύριζε με μεγαλοπρέπεια . Ο Δεσπότης έκανε τον Εσπερινό και θα ήτανε και την επόμενη μέρα από πρωί να ψάλει τις καταβασίες …

''Θείω καλυφθείς ο βραδύγλωσσος γνόφῳ….'''αλλά και την ενάτη της μεγάλης εορτής που τόσο συγκινούσε τον Μπαρμπα –Λύσαντρο :
 ''Ἄγγελοι, τήν ἄνοδον τοῦ Δεσπότου, ὁρῶντες ἐξεπλήττοντο, πῶς μετά δόξης ἐπήρθη, ἀπό τῆς γῆς εἰς τά ἄνω….''

Παραξενεύτηκε η αδερφή του μόλις τον άκουσε έξω τόσο αργά …Βγήκε στην αυλή την μπροστινή και γλυκά του μίλησε όπως πάντα :

-Για πού με το καλό τόσο αργά αδερφέ ; Δεν έχει αγρυπνία πουθενά αποσπερού …ρώτησα εγώ και έμαθα από τον κυρ- Θεοφάνη τον επίτροπο …
-Ναι δεν έχει αγρυπνία απόψε Παρασκευούλα μου , μα εγώ θα πάω στην Ανάληψη …

 - Από τώρα ; Άσε τουλάχιστον να ξημερώσει και πας … πέσε και λιγάκι να ξεκουραστείς …καλά σε λένε τα ανήψια σου Άγρυπνο του είπε χαμογελώντας …

 Πλησίασε στο κεφαλόσκαλο και με ψιθυριστή φωνή μίλησε στην αδερφή του :
 -Η Μάνα μας κάποτε,δεν στο χω πει ποτέ,μου χε διηγηθεί,σαν σε όνειρο το

Η ...Αγία Ανάληψη και άλλοι τινές....

Αποτέλεσμα εικόνας για γεροντακι αγιον όρος
  Θυμάμαι, ήταν ένα γεροντάκι στην Μονή Εσφιγμένου τόσο απλό που και την Ανάληψη την νόμιζε για Αγία. Έκανε κομποσχοίνι και έλεγε: «Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών»! 
Κάποτε ένας αδελφός στο Γηροκομείο ήταν άρρωστος και δεν είχε τι να του δώση να φάη.
Μια και δυό κατεβαίνει τις σκάλες, ανοίγει το παράθυρο που έβλεπε προς την θάλασσα, απλώνει τα χέρια στην θάλασσα και λέει: «Αγία μου Ανάληψη, δώσ' μου ένα ψαράκι για τον αδελφό».
Και αμέσως - ω του θαύματος! - ένα τόσο μεγάλο ψάρι ξεπηδάει από την θάλασσα μέσα στα χέρια του. Οι άλλοι που τον είδαν, έμειναν έκπληκτοι. Εκείνος τους κοιτούσε και χαμογελούσε, σαν να τους έλεγε: «Τι παράξενο βλέπετε;»
Εμείς έχουμε γνώσεις, ξέρουμε πότε γιορτάζει ο ένας ο ʼγιος, πως μαρτύρησε ο άλλος, πότε έγινε η Ανάληψη και πού έγινε και πώς έγινε και όμως ούτε ένα τόσο δα ψαράκι δεν μπορούμε να έχουμε!
Αυτά είναι τα παράξενα της πνευματικής ζωής, τα οποία η λογική όσων διανοουμένων έχουν μέσα τους τον εαυτό τους και όχι τον Θεό δεν τα συλλαμβάνει, γιατί έχουν την στείρα κοσμική γνώση με την κοσμική πνευματική αρρώστια και λείπει το ʼγιο Πνεύμα."
Άγιος Παϊσιος -ΑΘΩΝΙΚΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

 Τα μεταφέρω για την απλότητα των σπουδαίων πραγμάτων και το απλούν της πραγματικής πίστης, ενθυμούμενη και μια ψυχούλα που....
Η ενορία μου και ο ναός της είναι στο όνομα των Αγίων Αναργύρων.
Κάποτε λοιπόν,έλεγε μια αγαθή γυναικούλα"εγώ την είδα την Αγία Ανάργυρη" (!) και την περιέγραφε μάλιστα, προφανέστατα αγνοώντας ότι οι εν λόγω Αγιοι είναι δύο και γένους αρσενικού.
Τότε είχα γελάσει.
Τώρα είμαι αναπολόγητη για κείνο το "πολυμαθές" χαμόγελο.
Οταν ο άνθρωπος πιστεύει, να που υπάρχουν τελικά και η Αγία Ανάληψη και η Αγία Ανάργυρη και Κύριος οίδε πόσοι άλλοι ετερόκλητοι, αυτοσχέδιοι αλλά όντως άγιοι!

Ανάληψη: Η δοκιμασία του λογικού

Φώτη Κόντογλου
Αποτέλεσμα εικόνας για inaltarea domnului
 Ο σημερινός άνθρωπος δεν έχει καμιά σχέση με το υπερφυσικό. Δεν πιστεύει πως υπάρχει τίποτα πέρα από τα φυσικά φαινόμενα, και πολύ περισσότερο δεν πιστεύει πως μπορεί να γίνει τίποτα έξω από τους φυσικούς νόμους. Όχι μοναχά ο άθρησκος άνθρωπος, μα κι αυτός που λέγει πως είναι Χριστιανός, κι αυτός δεν πιστεύει στα υπερφυσικά. Ο Χριστιανισμός έχει γίνει για πολλούς ένα σύστημα λογικό και ηθικό, ώστε να μην έρχεται σε αντίθεση με τη λογική τους. Ενώ η βάση της θρησκείας αυτής είναι το υπερφυσικό, οι σημερινοί Χριστιανοί κρατήσανε απ’ αυτή ό,τι δεν χρειάζεται την πίστη για να το παραδεχθούνε, κι ό,τι είναι αποκαλυπτικό το πετάνε ή το παρασιωπούνε.

  Αλλά, αληθινός Χριστιανός δεν είναι κανένας αν δεν εξοικειωθεί με το θαυμαστό και το υπερφυσικό. 
«Δει υπέρ την επιστήμην δραμείν», όπως λέγει ο Πλωτίνος. Αλλά αυτό, για τους «λογικούς» ανθρώπους, είναι τρέλλα. Κατά την ελληνική φιλοσοφία θάτανε ανόητος ο άνθρωπος που θα περιφρονούσε τη λογική.
 Ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεγκαρντ λέγει: «Το να πιστεύει κανένας εναντίον της λογικής είναι μαρτύριο». 
Η δίψα της γνώσης βασανίζει τον άνθρωπο. Για όποιον, με τη χάρη του Θεού, λυτρώθηκε απ’ αυτή τη δίψα, το να πιστεύει κάποια πράγματα που δεν τα παραδέχεται το λογικό του, όχι μοναχά δεν είναι μαρτύριο, αλλά λύτρωση από μια τυραννική δύναμη. Πιστεύει πως ο Θεός είναι αυτός η πηγή όλων των φυσικών νόμων, κι όχι σκλάβος τους. Ο αληθινός Χριστιανός γίνεται θεός κατά χάριν και παίρνει την ελευθερία των τέκνων του Θεού, και γι’ αυτό κι εκείνος με την πίστη ξεσκλαβώνεται από τους φυσικούς νόμους. Χριστιανός δεν μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει σ’ έναν θεό σκλαβωμένον από την ανάγκη, όπως πιστεύανε οι αρχαίοι. Αυτή είναι ψεύτικη πίστη σ’ έναν θεό ψεύτικο.

  Αν άκουγε ο Αριστοτέλης τα λόγια που είπε ο απόστολος Παύλος στον Άρειο Πάγο, θα τον έλεγε ανόητο, αφού μιλούσε για κάποια πράγματα αδύνατα, υπερφυσικά:
 «Προαίρεσις μεν γαρ ουκ έστιν των αδυνάτων, και ει τις φαίη προαιρείσθαι, δοκοίη αν ηλίθιος είναι». 
Γι’ αυτό ο Παύλος έλεγε πως η πίστη των Χριστιανών ήτανε «μωρία» για τους Έλληνες, που πιστεύανε μονάχα στη λογική, στη γνώση. Και πως οι Χριστιανοί έχουνε οδηγό την πίστη, κι όχι το μυαλό: «δια πίστεως γαρ περιπατούμεν, ου δια είδους» (Β’ Κορ. Ε’6). Αυτά πρέπει να τάχη κανένας στο νου του, όποτε διαβάζει θρησκευτικά πράγματα. Και πολύ περισσότερο σαν διαβάζει για τα φοβερά μυστήρια της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου, της Αναστάσεώς του και της Αναλήψεως.

  Αληθινά, δακρύζουνε τα μάτια του Χριστιανού, σαν φέρνει στο νου του τα τελευταία λόγια που είπε ο Χριστός στους μαθητές του, και το πως ανέβηκε στον ουρανό και χάθηκε από τα μάτια τους. Απομείνανε με τη στερεή ελπίδα πως θα τον ξαναδούνε την ημέρα της Κρίσεως εν δόξη. Και μ’ αυτή την ελπίδα τον περιμένουνε μυριάδες ψυχές: «οι πιστοί εν αγάπη προσμένουσιν αυτόν». Από τους τέσσερις Ευαγγελιστές, μονάχα οι τρεις γράφουνε για την Ανάληψη. Ο Ιωάννης, που συνηθίζει να γράφει μοναχά όσα δεν γράψανε οι άλλοι, δεν λέγει τίποτα για την Ανάληψη.

 Ο Ματθαίος γράφει: «Οι δε ένδεκα μαθηταί επορεύθησαν εις την Γαλιλαίαν, εις το όρος ου ετάξατο αυτοίς ο Ιησούς. Και ιδόντες αυτόν, προσεκύνησαν αυτώ, οι δε εδίστασαν. Και προσελθών ο Ιησούς ελάλησεν αυτοίς λέγων, Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν. Και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας εως της συντελείας του αιώνος. Αμήν».

Ο Χριστός μετά την Ανάσταση φανερωνότανε κάθε μέρα στους μαθητές του. Σχεδόν εζούσε ολοένα μαζί τους, σαν να μην είχε σταυρωθεί. Τη μέρα που

Η έκπληξη των Αγγέλων

Αποτέλεσμα εικόνας για ingeri inaltarea domnului
 Ἔκπληξη καὶ θαυμασμός! Αὐτὰ τὰ αἰσθήματα κατέλαβαν τὶς ψυχὲς τῶν μαθητῶν ποὺ ἔγιναν αὐτόπτες μάρτυρες τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου. Τὸ θέαμα ἦταν πράγματι ἐντυπωσιακό. Ὁ Κύριος ὕψωσε τὰ χέρια Του γιὰ νὰ τοὺς εὐλογήσει κι ἐνῶ τοὺς εὐλογοῦσε, ἄρχισε νὰ ὑψώνεται ἀπὸ τὸ ἔδαφος καὶ νὰ ἀνεβαίνει πρὸς τὸν οὐρανὸ μέσα σὲ σύννεφο ποὺ Τὸν μετέφερε σὰν ἄλλο ὄχημα βασιλικό. Σκηνὴ μεγαλοπρεπὴς καὶ ἐκπληκτική.
Ἀλλὰ δὲν ἦταν μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐξεπλάγησαν ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως. Ἔκπληξη δοκίμασαν καὶ οἱ Ἄγγελοι, ποὺ εἶδαν τὸν Κύριο Ἰησοῦ νὰ συνεχίζει τὴ θριαμβευτικὴ πορεία Του στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ἀνεβαίνει μέχρι τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. «Ἄγγελοι, τὴν ἄνοδον τοῦ Δεσπότου, ὁρῶντες ἐξεπλήτ­τοντο», τονίζει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος.

Ἡ ἔκπληξη τῶν Ἀγγέλων περιγράφεται συμβολικὰ μὲ ὑπέροχο τρόπο μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ:
–Ἀνοῖξτε τὶς πύλες νὰ περάσει ὁ Βασι­λιάς! ἀκούστηκε μὲ τόνο ἐπιβλητικὸ ἡ ἀγγελικὴ προσταγή: 
«Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρ­χοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης». 
–«Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δό­ξης;»… 
εἶναι Αὐτὸς ὁ Βασιλιὰς τῆς δόξας;
–«Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ», ἀπάντησε ἡ τιμητικὴ συνοδεία καὶ συνέχισε νὰ προστάζει: 
«Ἄρατε πύλας…»· ἀνοῖξτε τὶς πύλες τ’ οὐρανοῦ, διότι Αὐτὸς ποὺ εἰσέρχεται εἶναι ὁ «Κύριος τῶν δυνάμεων, αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης».

Ὁ παραπάνω διάλογος ποὺ περιέχεται στὸν 23ο Ψαλμό (στίχ. 7-9) ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὰ χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, κατὰ τὴν ἐπίσημη εἴσοδο καὶ ἐγκατάσταση τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης, στὴν πρωτεύουσα τοῦ Ἰσραήλ, τὴν Ἱερουσαλήμ. 
Ὡστόσο τὸ ἱστορικὸ ἐκεῖνο γεγονὸς ἦταν προφητικὴ καὶ συμβολικὴ ἀπεικόνιση τῆς πραγματικῆς εἰσόδου τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ στὰ οὐράνια σκηνώματα. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐφαρμόζουν αὐτὸ τὸ ἁγιογραφικὸ κείμενο στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως καὶ χρησιμοποιοῦν τὰ λόγια αὐτὰ γιὰ νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀπορία τῶν Ἀγγέλων. Τὴν ἴδια ἀπορία ἀποτυπώνει πολὺ ἐκφραστικὰ κι ὁ προφήτης Ἠσαΐας σ’ ἕνα λόγο του ποὺ ἀναγινώσκεται στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Ἑορτῆς:
 «Τίς οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ Ἐδώμ, ἐρύθημα ἱματίων ἐκ Βοσόρ, οὕτως ὡραῖος ἐν στολῇ βίᾳ μετὰ ἰσχύος;» (Ἡσ. ξγ΄ [63] 1)· ποιὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ κατέφθασε ἀπὸ τὴν Ἐδὼμ καὶ ἀπὸ τὴν πρωτεύουσά της Βοσὸρ μὲ κατακόκκινα τὰ ἱμάτιά Του; Ποιὸς εἶναι Αὐτὸς ὁ τόσο πολὺ ὡραῖος μὲ τὴν πολεμικὴ στολή Του ποὺ καταφθάνει μὲ σπουδὴ καὶ μὲ δύναμη;…
Αποτέλεσμα εικόνας για ingeri inaltarea domnului
 Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀπορία διατυπώνουν οἱ Ἄγγελοι: Ποιὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ διασχίζει τοὺς οὐρανοὺς ὡς ἔνδοξος θριαμβευτής;… Δὲν ἀνήκει στοὺς Ἀγγέλους. Ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων ἔρχεται, «παραγενόμενος ἐξ Ἐδώμ». Εἶναι Ἄνθρωπος. Ὅμως στὸ πρόσωπό Του ἀναγνωρίζουν τὸν Δεσπότη καὶ Θεό τους. Καὶ τί συγκλονιστικό! Φέρει σημάδια σφαγῆς. Τὰ ἐνδύματά Του εἶναι καταματωμένα.
 Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἔχυσε τὸ πανάγιο Αἷμα Του γιὰ νὰ λυτρώσει τοὺς ἀνθρώπους. 
Αὐτὸς ποὺ ὑπέμεινε τὰ φρικτὰ παθήματα καὶ τὸν ἐπονείδιστο θάνατο, τώρα ἀνεβαίνει Νικητὴς στὸν ἐπουράνιο θρόνο. 
Κι ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ποὺ οἱ Ἄγγελοι παρατηροῦν μία παράδοξη ἀνατροπὴ τάξεως: Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶχε πλασθεῖ «βραχύ τι παρ’ ἀγγέλους ἠλαττωμένος» (Ψαλ. η΄ 6), στὸ πρόσωπο τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου, ἀνεβαίνει ψηλότερα κι ἀπὸ τοὺς ἴ­διους τοὺς Ἀγγέλους καὶ κάθεται στὴν πιὸ τιμητικὴ θέση: στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὡς ἔνδοξος Βασιλιάς!

 Πῶς νὰ μὴν ἐκπλήσσεται ὁ ἀγγελικὸς κόσμος; Πῶς νὰ μὴν ἐκπλήσσεται καὶ ἡ δική μας ψυχὴ καθὼς ἀναλογίζεται τὸ ὕψος τῆς τιμῆς ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ!… Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου ὡς Θεανθρώπου, τὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐκάθισε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς καὶ ὡς Ἄνθρωπος, αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀνύψωση τοῦ ἀνθρώπου δηλώνει. Καὶ τί ἀνύψωση! 
Ἀλήθεια, ἐρωτᾶ ὁ ἱερὸς Χρυ­­σόστομος, «δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση νὰ βρίσκεται μεταξὺ τῶν Ἀγγέλων; Αὐτὴ ἡ τιμὴ δὲν θὰ ἦταν ἤδη ἄρρητη; Κι ὅμως ὑψώθηκε πάνω ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, ξεπέρασε τοὺς ἀρχαγγέλους, ὑψώθηκε πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ Χερουβίμ, ἀνέβηκε πάνω ἀπὸ τὰ Σεραφίμ, ξεπέρασε τὶς ἀγγελικὲς Ἀρχὲς καὶ δὲν σταμάτησε παρὰ μόνο ὅταν ἔφθασε στὸν Θρόνο τοῦ Κυρίου» (Εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, Ὁμιλία Α΄, ΕΠΕ 36, 214).

 Πῶς νὰ μὴν ἐκπλήσσεται κάθε ἄνθρωπος μπροστὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο;… Ἀλλὰ ἂς μὴ μένουμε μόνο στὴν ἔκπληξη.
 «Τὰ τῆς γῆς ἐπὶ τῆς γῆς καταλιπόντες… δεῦτε ἀνανήψωμεν καὶ εἰς ὕψος ἐπάρωμεν ὄμ­ματα καὶ νοήματα». Ἂς ἀφήσουμε ἐπιτέ­λους ὅ,τι γήινο καὶ φθαρτὸ κι ἂς ὑψώσου­με τὸ βλέμμα καὶ τὴ σκέψη μας στὸν οὐ­ρανό. Στὴν ἄρρητη δόξα ποὺ ἐξασφάλισε ὁ ἀναληφθεὶς Κύριος στοὺς πιστοὺς μαθητές Του, δηλαδὴ σὲ ὅλους ὅσοι πιστεύουν στὸ ὄνομά Του καὶ ζοῦν ἑνωμένοι μαζί Του διὰ τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ τὴν αἰώνια δόξα ἂς ποθήσουμε μὲ ὅλη μας τὴν ψυχή, διότι αὐτὴ θὰ μᾶς κάνει ἀληθινὰ εὐτυχισμένους.